Γράφει ο Λάμπρος Παπαδής
Η Σαββατιάτικη αρθρογραφική παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα στην Εφημερίδα των Συντακτών φιλοδοξεί να επανατοποθετήσει τον ίδιο στο πολιτικό προσκήνιο, με αιχμές για τη διαφθορά, τις ανισότητες και την πορεία της χώρας. Πρόκειται για ένα κείμενο με σαφή ιδεολογικό στίγμα, που επιχειρεί να υπενθυμίσει τον ρόλο του ως βασικό εκφραστή ενός προοδευτικού χώρου. Ωστόσο, πίσω από τις γενικές διαπιστώσεις και τις πολιτικές καταγγελίες, απουσιάζει κάτι εκκωφαντικό: η οποιαδήποτε αναφορά στην υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη.
Και εδώ ακριβώς αναδεικνύεται το παράδοξο. Σε μια συγκυρία όπου η συγκεκριμένη υπόθεση κυριαρχεί στην πολιτική επικαιρότητα, με σοβαρά ερωτήματα για τη νομιμότητα, την ηθική και τη θεσμική λειτουργία της κυβέρνησης, ο πρώην πρωθυπουργός επιλέγει μέχρι στιγμής τουλάχιστον, να μην την αγγίξει ούτε καν ακροθιγώς. Μια επιλογή που γεννά ερωτήματα και προβληματισμούς.
Βεβαίως, όσοι γνωρίζουν τη λειτουργία των πολιτικών παρεμβάσεων και άρθρων σε έντυπα μέσα, αντιλαμβάνονται ότι τέτοιου τύπου άρθρα δεν γράφονται την τελευταία στιγμή. Προγραμματίζονται, αποστέλλονται ημέρες πριν και εντάσσονται σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό επικοινωνίας. Αυτό όμως δεν αναιρεί το βασικό ερώτημα: ακόμη και αν το κείμενο είχε «κλείσει» νωρίτερα, δεν υπήρξε ούτε μια σκέψη, έστω την τελευταία ώρα, να προστεθεί μια αναφορά σε ένα ζήτημα που έχει λάβει διαστάσεις πολιτικού και ηθικού σκανδάλου;
Διότι η υπόθεση Λαζαρίδη δεν είναι μια δευτερεύουσα είδηση. Αγγίζει τον πυρήνα της κυβερνητικής αξιοπιστίας και φέρνει στο προσκήνιο ζητήματα ευθύνης, διαφάνειας και πολιτικής λογοδοσίας. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο εμπλεκόμενος σπεύδει να επιστρέψει χρήματα, ενισχύει την αίσθηση ότι πρόκειται για μια υπόθεση με σαφές πολιτικό βάρος. Και όμως, στο άρθρο του Αλέξη Τσίπρα, δεν υπάρχει ούτε μια γραμμή.
Την ίδια ώρα, το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη αναδείξει το θέμα, επιχειρώντας να το αξιοποιήσει πολιτικά. Αυτό οδηγεί σε ένα αναπόφευκτο ερώτημα: πρόκειται για επιλεκτική αντιπολίτευση από την πλευρά του Αλέξη Τσίπρα και του επιτελείου του; Και αν ναι, είναι πολιτικά ορθή; Διότι η αντιπολίτευση δεν κρίνεται μόνο από τις γενικές τοποθετήσεις, αλλά κυρίως από τη στάση της στα συγκεκριμένα, στα «δύσκολα», στα επίκαιρα. Εκεί όπου δοκιμάζονται τα αντανακλαστικά και η πολιτική βούληση.
Η σιωπή, σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι ουδέτερη. Είναι στάση και μάλιστα πολιτικά επικίνδυνη. Και ενδεχομένως επιλογή που αφήνει χώρο σε άλλους να καθορίσουν την ατζέντα. Ο Αλέξης Τσίπρας, με την παρέμβασή του, επιχείρησε να επανέλθει ως πολιτικός πρωταγωνιστής. Όμως, αποφεύγοντας να τοποθετηθεί σε ένα τόσο καίριο ζήτημα, κινδυνεύει να επιβεβαιώσει το αντίθετο: ότι, τουλάχιστον προς το παρόν, παραμένει θεατής των εξελίξεων.
