Η Ομόνοια, φαινομενικά, έδειχνε να έχει τον έλεγχο του αγώνα απέναντι στον Άρη Λεμεσού, καταφέρνοντας να διαμορφώσει ένα άνετο προβάδισμα δύο τερμάτων, στο 0-2. Η εικόνα της ομάδας στο πρώτο ημίχρονο αφήνει υποσχέσεις, καθώς κατάφερε, παρά τις αρχικές καλές προθέσεις των γηπεδούχων, να επιβάλει τον ρυθμό της και να βρει δίχτυα δύο φορές, εκμεταλλευόμενη τις αδράνειες της αντίπαλης άμυνας. Η ψυχολογία ήταν υπέρ της, με το πρώτο μέρος να κλείνει με την Ομόνοια να αισιοδοξεί για τη νίκη και την κατάκτηση τριών βαθμών. Ωστόσο, η επανάληψη του αγώνα αποδείχθηκε ο εφιάλτης της Ομόνοιας. Τα αμυντικά κενά και τα διαδοχικά λάθη της ομάδας επέτρεψαν στον Άρη Λεμεσού να ξαναβρεί τα πατήματά του και να μπει δυναμικά στο παιχνίδι. Η ομάδα του Λιάσου Λουκά, με πάθος και συγκέντρωση, εκμεταλλεύτηκε την απροσεξία της αντίπαλης άμυνας, μειώνοντας αρχικά το σκορ και στη συνέχεια φτάνοντας στην ισοφάριση, ανατρέποντας τα δεδομένα του πρώτου ημιχρόνου.
Η αλλαγή σκηνικού στο δεύτερο ημίχρονο είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο για την Ομόνοια, το οποίο προβληματίζει έντονα τους φίλους της ομάδας. Η αδυναμία διατήρησης του προβαδίσματος και η εύκολη «απορρόφηση» της πίεσης από τον αντίπαλο, οδηγεί σε απώλειες που κοστίζουν. Παρότι υπήρξαν θετικά στοιχεία στην εμφάνιση, ειδικά στο πρώτο μέρος, η τελική εικόνα δεν είναι αυτή που θα ήθελαν οι «πράσινοι». Η αντίδραση του Άρη ήταν αξιοσημείωτη, δείχνοντας τη δίψα του για το θετικό αποτέλεσμα, την οποία οδήγησε και στην υλοποίησή της. Στο τέλος της αναμέτρησης, η Ομόνοια αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με την ισοπαλία, μια εξέλιξη που δύσκολα μπορεί να χωνέψει, δεδομένης της εικόνας του πρώτου ημιχρόνου. Το τελικό αποτέλεσμα αφήνει υποχρέωση για περαιτέρω ανάλυση και διόρθωση των αδυναμιών, καθώς η διαχείριση ενός προβαδίσματος και η ψυχραιμία σε δύσκολες στιγμές είναι κρίσιμης σημασίας για την πορεία της ομάδας.
Ο Άρης, από την πλευρά του, πανηγύρισε ένα δίκαιο βαθμό, αποτέλεσμα της προσπάθειας και της διεκδίκησης που επέδειξε στο δεύτερο ημίχρονο.
