Με ένα πακέτο τεσσάρων μέτρων, που περισσότερο θυμίζει επικοινωνιακή «ασπιρίνη» παρά ουσιαστική παρέμβαση, εμφανίστηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επιχειρώντας να κατευνάσει την κοινωνική δυσαρέσκεια από την ακρίβεια και την ενεργειακή κρίση.
Επιδότηση στο diesel, fuel pass, ενίσχυση αγροτών για λιπάσματα και παρεμβάσεις στα ακτοπλοϊκά συνθέτουν το κυβερνητικό αφήγημα. Μόνο που πίσω από τη βιτρίνα των παροχών, το πολιτικό timing «φωνάζει».
Ας δούμε την ουσία.
Η επιδότηση στο diesel κίνησης μεταφράζεται σε περίπου 20 λεπτά το λίτρο στην αντλία, το fuel pass δίνει μια περιορισμένη ενίσχυση για καύσιμα, οι αγρότες λαμβάνουν μια επιδότηση της τάξης του 15% για λιπάσματα και στα ακτοπλοϊκά επιχειρείται συγκράτηση τιμών μέσω επιδοτήσεων. Μέτρα που, στην καλύτερη περίπτωση, απλώς φρενάρουν προσωρινά την πίεση, χωρίς να αγγίζουν τη ρίζα του προβλήματος.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό ζήτημα. Όλα τα μέτρα έχουν συγκεκριμένη διάρκεια: περίπου δύο μήνες. Δηλαδή, όσο ακριβώς χρειάζεται για να φτάσουμε στον Μάιο. Μετά; Σιωπή. Καμία δέσμευση, κανένα σχέδιο συνέχειας, καμία ουσιαστική στρατηγική για την ακρίβεια που εξακολουθεί να εξανεμίζει εισοδήματα.
Το δίμηνο αυτό δεν μοιάζει με σχέδιο οικονομικής πολιτικής. Μοιάζει με πολιτικό «παράθυρο». Ένα χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο η κυβέρνηση επιχειρεί να ρίξει προσωρινά τους τόνους, να δημιουργήσει ένα αίσθημα ανακούφισης και να περιορίσει τη φθορά. Και μετά; Η κάλπη.
Στα πολιτικά παρασκήνια, το σενάριο πρόωρων εκλογών τον Μάιο συζητείται πλέον ανοιχτά. Και πώς να μην συμβαίνει αυτό, όταν τα ίδια τα μέτρα έχουν ημερομηνία λήξης που συμπίπτει σχεδόν απόλυτα με το πιθανό εκλογικό χρονοδιάγραμμα; Η συγκυρία μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση αποφεύγει συστηματικά τις πραγματικές λύσεις: καμία μείωση Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης, καμία ουσιαστική παρέμβαση στα τρόφιμα, καμία δομική αλλαγή στην αγορά ενέργειας. Επιλέγει αντίθετα τις προσωρινές ενέσεις ρευστότητας, που εξαντλούνται πριν καν προλάβουν να αποδώσουν.
Το συμπέρασμα είναι σαφές: δεν πρόκειται για σχέδιο στήριξης της κοινωνίας, αλλά για μια καλοστημένη πολιτική διαχείριση της κρίσης. Ένα δίμηνο «ψίχουλων» με στόχο να αγοραστεί χρόνος – και, ενδεχομένως, ψήφοι.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, τα μέτρα μπορεί να έχουν ημερομηνία λήξης. Η πολιτική φθορά όμως όχι. Και αυτό είναι που φαίνεται να φοβάται περισσότερο το Μαξίμου.
Λάμπρος Παπαδης
