Ο Ολυμπιακός, στην αγωνιστική του υποχρέωση απέναντι στην Αρμάνι Μιλάνο, παρουσίασε ένα πρόσωπο που μπορούσε να οδηγήσει σε μια πιο άνετη και γρήγορη επικράτηση. Ωστόσο, για λόγους που χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης, οι “ερυθρόλευκοι” επέλεξαν να κάνουν το απλό, σύνθετο, οδηγώντας τους εαυτούς τους σε μια περιττή αγχωτική κατάσταση. Η ιταλική ομάδα, εκμεταλλευόμενη τις στιγμές αδράνειας και τις αναποτελεσματικές επιλογές των Πειραιωτών, κατάφερε να μείνει κοντά στο σκορ, μετατρέποντας ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να έχει κριθεί από νωρίς, σε ένα πραγματικό ντέρμπι μέχρι την τελευταία σφυρίχτρα. Η τελική επικράτηση με 85-76, αν και δίκαιη, συνοδεύτηκε από την αίσθηση ότι η ομάδα είχε στα χέρια της τη δυνατότητα για μια εμφάνιση χωρίς έντονες δονήσεις. Η εικόνα που παρουσίασε ο Ολυμπιακός στο παρκέ, ενώ ήταν ικανή να διασφαλίσει μια πιο ομαλή εξέλιξη της αναμέτρησης, έδειξε αδράνειες και αναποτελεσματικότητα σε κομβικά σημεία.
Παρόλο που υπήρχαν διαστήματα όπου η ροή του παιχνιδιού ήταν υπό τον πλήρη έλεγχο των “ερυθρόλευκων”, εν τούτοις, η απουσία της απαραίτητης ψυχραιμίας και η αύξηση της πίεσης, επέτρεψαν στην Αρμάνι να αναπνεύσει και να παραμείνει ανταγωνιστική. Αυτή η τάση για “αυτοτιμωρία” έγινε εμφανής, καθώς οι καλές ατομικές ενέργειες και οι εύστοχες συνεργασίες δεν ολοκληρώνονταν πάντα με την απαιτούμενη συνέπεια, αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα για την αντίπαλη ομάδα να πιέσει και να διεκδικήσει το αποτέλεσμα. Η αγχωτική τελική επικράτηση, λοιπόν, φέρει την υπογραφή της αυτοκαταστροφικής τάσης σε στιγμές που η νίκη θα μπορούσε να είναι πολύ πιο εύκολη. Η δυσκολία που αντιμετώπισε ο Ολυμπιακός, παρότι τελικά κατάφερε να φτάσει στη νίκη επί της Αρμάνι με 85-76, προήλθε εν πολλοίς από την αδυναμία του να διαχειριστεί σωστά τα προβαδίσματα που έχτισε.
Υπήρχαν μαζεμένα σημεία κατά τη διάρκεια του αγώνα, στο πλαίσιο της Euroleague, όπου οι “ερυθρόλευκοι” έδειχναν να έχουν το μομέντουμ και την υπεροχή, όμως αντί να κεφαλαιοποιήσουν αυτή την κατάσταση για να “τελειώσουν” το παιχνίδι, επέτρεψαν στην αντίπαλη ομάδα να καλύψει τη διαφορά και να ξαναμπεί στο κλίμα της αναμέτρησης. Αυτές οι περίοδοι, όπου η αποτελεσματικότητα έπεφτε και η ψυχραιμία αμφισβητήθηκε, ήταν αυτές που έκαναν τη νίκη δύσκολη, παρά την εμφανή ανωτερότητα της ομάδας σε μεγάλα κομμάτια του παιχνιδιού. Η αίσθηση της “χαμένης ευκαιρίας” για μια πιο ήρεμη επικράτηση ήταν διάχυτη. Παρά την εμφανή προσπάθεια και την τελική έκβαση που βρήκε τον Ολυμπιακό νικητή, η αίσθηση που άφησε το παιχνίδι με την Αρμάνι Μιλάνο ήταν πως η ομάδα έκανε τα πάντα για να δυσκολέψει την επικράτησή της.
Υπήρχαν φάσεις όπου η υπεροχή των “ερυθρόλευκων” ήταν αδιαμφισβήτητη, όμως η απουσία της απαιτούμενης συνέπειας στην άμυνα και η αλλοπρόσαλλη επιθετική λειτουργία σε κρίσιμες στιγμές, επέτρεψαν στην ιταλική ομάδα να παραμείνει στο παιχνίδι μέχρι το τέλος. Αυτή η έλλειψη συγκέντρωσης και η δυσκολία στο να “κλειδώσει” το παιχνίδι νωρίτερα, οδήγησε σε ένα αχρείαστο άγχος, παρά το γεγονός ότι στο τέλος η ποιότητα του Ολυμπιακού υπερίσχυσε, διαμορφώνοντας το τελικό 85-76. Η νίκη αυτή, αν και σημαντική, αφήνει ερωτήματα για τη διαχείριση εντός του αγώνα.
