Ο Γιώργος Κύρτσος, σχολιάζοντας την πρόσφατη αντιπαράθεση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον εκδότη Γιάννη Βαξεβάνη, προχώρησε σε μια εκτενή και ιδιαίτερα αιχμηρή κριτική. Συγκεκριμένα, ο αρθρογράφος υποστήριξε ότι οι κατηγορίες που εκτοξεύει ο κ. Μητσοτάκης εναντίον του κ. Βαξεβάνη, φέρουν ισχυρές δικές τους αποδείξεις, καθώς, σύμφωνα με τη δική του ανάλυση, «ό,τι τον κατηγόρησε, τα έχει κάνει στον Βαξεβάνη». Με άλλα λόγια, ο Κύρτσος διατυπώνει την άποψη ότι ο πρωθυπουργός ουσιαστικά προβάλλει στο πρόσωπο του εκδότη τις δικές του, αρνητικές, ενέργειες και συμπεριφορές. Η δήλωση αυτή υπογραμμίζει την αντίθεση ανάμεσα σε αυτές τις κατηγορίες και στις πραγματικές πράξεις, δημιουργώντας ένα σκηνικό έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης και αλληλοκατηγοριών. Ο Γιώργος Κύρτσος προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, αναλύοντας τις πιθανές επιπτώσεις τέτοιων καταστάσεων στην ψυχική και σωματική υγεία.
Με ένα ιδιαίτερα υποτιμητικό σχόλιο για τη στάση του πρωθυπουργικού γραφείου, ο αρθρογράφος σημείωσε ότι, «με βάση τη θεωρία του», η υγεία του Γιάννη Βαξεβάνη «έπρεπε να είχε καταρρεύσει 20 φορές». Αυτή η τοποθέτηση ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι οι πιέσεις, οι επιθέσεις και η γενικότερη αντιμετώπιση που επικαλείται ο Βαξεβάνης, θα έπρεπε, κατά την ανάλυση του Κυρτσου, να έχουν εξαντλήσει κάθε περιθώριο αντοχής. Η κριτική του αυτή εστιάζει στην ψυχολογική διάσταση της αντιπαράθεσης, τονίζοντας πόσο έντονες θα έπρεπε να είναι οι επιπτώσεις, αν οι κατηγορίες είχαν βάση, αλλά και υπονοώντας ότι η ανθεκτικότητα του Βαξεβάνη είναι αξιοσημείωτη, υπό τις συνθήκες που περιγράφονται. Η τοποθέτηση του Γιώργου Κύρτσου φαίνεται να υπογραμμίζει την πεποίθησή του ότι η τρέχουσα πολιτική ρητορική και οι πρακτικές που ακολουθούνται, ειδικά από την πλευρά της κυβέρνησης, είναι υπερβολικές και, ενδεχομένως, ανήθικες.
Η άποψη ότι ο Μητσοτάκης «έχει κάνει στον Βαξεβάνη» ό,τι του καταλογίζει, είναι ένα ισχυρό κατηγορώ για υποκρισία και προσπάθεια δημιουργίας ενός εσφαλμένου αφηγήματος. Η εστίαση στις «πράξεις» και όχι μόνο στα «λόγια» αποτελεί ένα βασικό στοιχείο της κριτικής του, ζητώντας ουσιαστικά μια ειλικρινή και αντικειμενική αξιολόγηση των γεγονότων, χωρίς προκαταλήψεις και προσωπικές στρατηγικές. Η δήλωση αυτή εγείρει ερωτήματα σχετικά με την πραγματική φύση των διαπροσωπικών σχέσεων στην πολιτική σκηνή και τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την επίτευξη πολιτικών στόχων, ειδικά όταν αφορούν την ποινικοποίηση και δυσφήμιση αντιπάλων. Ολοκληρώνοντας την κριτική του, ο Κύρτσος φαίνεται να διαπιστώνει ένα είδος παραλογισμού στην όλη κατάσταση, όπου οι κατηγορίες δημιουργούν μια παράδοξη εικόνα. Η αίσθηση ότι ο Μητσοτάκης ουσιαστικά «κατηγορεί τον Βαξεβάνη για πράξεις του ίδιου» παραπέμπει σε μια στρατηγική «προβολής» ή «αντιστροφής» των ρόλων, με στόχο την αποπροσανατολισμό και την απαλλαγή από την ευθύνη.
Αυτή η προσέγγιση, αναφέρει, είναι κάτι που θα έπρεπε να έχει ήδη αποδομηθεί από τους μηχανισμούς που εξετάζουν την αντικειμενική πραγματικότητα, αν και η εμμονή ορισμένων πολιτικών πρακτικών συνεχίζει να διαφαίνεται. Η υπόθεση αυτή, όπως παρουσιάζεται, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της έντασης και της πολυπλοκότητας που μπορεί να επικρατεί στην πολιτική ζωή, όπου οι κατηγορίες μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε εργαλεία προσωπικής ή πολιτικής εκδίκησης.
