Σήμερα, αν το βλέμμα μας στραφεί με ειλικρίνεια και απαλλαγμένο από κάθε προκατάληψη σε ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό της χώρας, το συμπέρασμα είναι αδιαμφισβήτητο: Η Ελλάδα έχει βυθιστεί στην άβυσσο της διαφθοράς, της κοινωνικής σήψης και της αδιαφορίας για το κοινό καλό. Μια αίσθηση παρακμής διαπερνά κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής, αφήνοντας πίσω της ένα επικίνδυνο κενό νομιμότητας και ηθικής. Η εικόνα που αντικρίζουμε είναι ανησυχητική, καθώς η χώρα βαδίζει, με άγνωστο προορισμό, πάνω σε μια εύθραυστη βάση ανομίας και αποσύνθεσης, όπου οι αξίες έχουν διαβρωθεί και οι θεσμοί δείχνουν αδύναμοι να αντισταθούν. Η κρατική μηχανή, είτε την παρατηρήσουμε σε κεντρικό επίπεδο είτε σε τοπικό, μοιάζει να έχει παραλύσει ή, χειρότερα, έχει αλώσει από συμφέροντα που κινούνται πέραν του νόμου και της ηθικής.
Η διαφθορά δεν είναι πλέον ένα μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά έχει καταστεί συστημική, δηλητηριάζοντας τις σχέσεις μεταξύ πολιτικής εξουσίας, οικονομικών συμφερόντων και της καθημερινής ζωής των πολιτών. Η έλλειψη διαφάνειας, η διαπλοκή και η ασυδοσία δημιουργούν ένα επικίνδυνο μείγμα που εμποδίζει την πρόοδο και υπονομεύει την ίδια την ύπαρξη ενός υγιούς κοινωνικού συνόλου. Η αίσθηση της δικαίωσης έχει εκλείψει για τον μέσο πολίτη, ο οποίος βλέπει συχνά πράξεις αδικίας να μένουν ατιμώρητες ή να ευνοούν τους ισχυρούς, ενώ οι αδύναμοι τιμωρούνται αδιακρίτως. Η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, η ανεξαρτησία των θεσμών και η λογοδοσία από κάθε άρχοντα της εξουσίας αποτελούν πλέον κρίσιμους πυλώνες για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης του κοινού. Όταν η ανομία θριαμβεύει και η ασυλία γίνεται κανόνας, η κοινωνία οδεύει προς μια ανεξέλεγκτη αποδόμηση, με απρόβλεπτες συνέπειες για όλους.
Είναι επιτακτική ανάγκη η επαναξιολόγηση των αρχών και των αξιών που διέπουν τη δημόσια ζωή. Η αντιμετώπιση της διαφθοράς, η αποκατάσταση της ηθικής της δημόσιας λειτουργίας και η ενίσχυση των θεσμών δεν είναι πολυτέλεια, αλλά προϋπόθεση για την επιβίωση και την αναγέννηση της χώρας. Η αδιαφορία και η παθητικότητα απέναντι στην ανελέητη σήψη θα οδηγήσουν αναπόφευκτα σε ακόμη μεγαλύτερη παρακμή, αφήνοντας τις επόμενες γενιές σε ένα δυσχερέστερο περιβάλλον. Η υπερψήφιση αλλαγών ή η ύπαρξη νόμων, εφόσον δεν εφαρμόζονται από τους υπεύθυνους με συνέπεια και δικαιοσύνη, αποτελούν κενά γράμματα. Η απονομή δικαιοσύνης, ανεξάρτητη και ισότιμη για όλους, είναι θεμελιώδης λίθος για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης. Η παραδειγματική τιμωρία των ενόχων, ανεξαρτήτως θέσης ή ισχύος, είναι απαραίτητη για να σταλεί το μήνυμα ότι οι κανόνες της κοινωνίας ισχύουν για όλους, χωρίς εξαιρέσεις.
Χωρίς αυτή τη θεμελιώδη αλλαγή, η αίσθηση της αδικίας και της ανασφάλειας θα παραμείνει κυρίαρχη, οδηγώντας σε περαιτέρω κοινωνική αποξένωση και απογοήτευση.
