Σε μια έντονη πολιτική παρέμβαση, η βουλευτής Κατερίνα Καρυστιανού άσκησε δριμεία κριτική κατά της κυβέρνησης και προσωπικά κατά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, θέτοντας επιτακτικά το ερώτημα: «Πόσοι άραγε άλλοι Λαζαρίδηδες υπάρχουν;». Η δήλωσή της, που προκαλεί ιδιαίτερη αίσθηση, φωτογραφίζει μια κατάσταση όπου, όπως υποστηρίζει, η επιλογή προσώπων και οι τοποθετήσεις σε καίριες θέσεις γίνονται υπό τη σκιά ευνοιοκρατίας και προστασίας συγκεκριμένων κύκλων. Η φράση «Μπροστά στα μάτια μας, με τις πλάτες του καλού του φίλου πρωθυπουργού μας έδειχνε πόσο χαζούς μας θεωρεί» δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας, αποτυπώνοντας την οργή και την απογοήτευση της για πρακτικές που, κατά την άποψή της, υπονομεύουν την ίδια την έννοια της διαφάνειας και της χρηστής διοίκησης. Ενώπιον της κοινής γνώμης, η κυβέρνηση φαίνεται να επιδεικνύει μια αδιαφορία προς την κριτική, προωθώντας ατζέντες που προκαλούν έντονα ερωτηματικά για την αξιοκρατία και την ευθύνη.
Η κ. Καρυστιανού εστιάζει στην ουσία των προβλημάτων που προκύπτουν από τέτοιες πρακτικές, αναδεικνύοντας τον κίνδυνο η πολιτική ηγεσία να χάσει την επαφή με την πραγματικότητα και να απομακρυνθεί από τις ανάγκες και τις προσδοκίες των πολιτών. Η αναφορά σε «καλό φίλο» υπογραμμίζει την αντίληψη ότι οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται με βάση την αξία και την επάρκεια, αλλά με γνώμονα προσωπικές ή παραγοντικές σχέσεις, δημιουργώντας έτσι ένα επικίνδυνο προηγούμενο για τη λειτουργία του κράτους. Στοχοποιεί άμεσα την αντίληψη περί «επιτελικού κράτους», όπου οι θέσεις πρέπει να καλύπτονται από τους καταλληλότερους, απορρίπτοντας την ιδέα ότι η πολιτική κοντινότητα μπορεί να υποκαταστήσει την ουσιαστική γνώση και την ικανότητα. Η αίσθηση ότι οι πολίτες αντιμετωπίζονται ως παθητικοί παρατηρητές, χωρίς τη δυνατότητα να αντιληφθούν το πώς λαμβάνονται οι κρίσιμες αποφάσεις, ενισχύει το αίσθημα της αποξένωσης και της δυσπιστίας.
Το ερώτημα «πόσοι άραγε άλλοι Λαζαρίδηδες υπάρχουν;» δεν είναι απλώς μια ρητορική αιχμή, αλλά μια πρόσκληση για ουσιαστική διερεύνηση των δομών και των διαδικασιών που επιτρέπουν την ανάδειξη τέτοιων φαινομένων. Υπονοεί ότι ο «Λαζαρίδης» δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ενδεχομένως ένα σύμπτωμα μιας ευρύτερης παθογένειας που κυριαρχεί στο πολιτικό σύστημα. Η βουλευτής εκφράζει την ανησυχία της για την ανθεκτικότητα τέτοιων πρακτικών και την ενδεχομένη διεύρυνσή τους, εάν δεν υπάρξει άμεση και αποφασιστική παρέμβαση. Η διαφάνεια, η λογοδοσία και η αδιαπραγμάτευτη προσήλωση στην αξιοκρατία είναι τα θεμέλια μιας υγιούς δημοκρατίας, και η υπονόμευσή τους, ακόμη και μέσω προσώπων που θεωρούνται «φίλοι», αποτελεί σοβαρότατο κίνδυνο για την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς. Η κυβέρνηση καλείται να δώσει πειστικές απαντήσεις. Η κριτική της Κατερίνας Καρυστιανού εστιάζει στην αντίληψη ότι η κυβέρνηση, αντί να εμβαθύνει την προσπάθεια για ουσιαστική διακυβέρνηση, επιλέγει δρόμους που επιφανειακά δείχνουν αποτελεσματικοί, αλλά στην ουσία υπονομεύουν τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα και την εμπιστοσύνη.
Η έμφαση στην «πλάτη του φίλου πρωθυπουργού» υποδηλώνει ότι η πολιτική ισχύς και οι διασυνδέσεις είναι ενίοτε ισχυρότερες από την αντικειμενική αξιολόγηση των προσόντων. Αυτή η προσέγγιση, πέραν του ηθικού ζητήματος, δημιουργεί και πρακτικά προβλήματα, οδηγώντας σε αποφάσεις που ενδέχεται να μην υπηρετούν το γενικό συμφέρον, αλλά τα συμφέροντα λίγων. Η βουλευτής προκαλεί άθελά της μια ευρύτερη συζήτηση για το ποιοι είναι οι πραγματικοί «Λαζαρίδηδες» της εποχής μας και πώς μπορούν να εξαλειφθούν τέτοιες πρακτικές, ώστε η χώρα να προχωρήσει μπροστά με στέρεες βάσεις και δίκαιες ευκαιρίες για όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως γνωριμιών και διασυνδέσεων.
