Το We το απόγευμα της Δευτέρας 27 Απριλίου γέμισε νέα πρόσωπα. Αρκετά με το χαμόγελο, άλλα πιο επιφυλακτικά, έφτασαν από νωρίς στην αίθουσα προκειμένου να ανακαλύψουν τι είναι αυτό το “UnmuteNow”. Τα φώτα έπεσαν πάνω στους ίδιους τους νέους και εκείνοι στάθηκαν χωρίς δισταγμό στο προσκήνιο, αποφεύγοντας να αναπαράγουν γνωστά αφηγήματα, αλλά μιλώντας για όσα τους προβληματίζουν στη δική τους γλώσσα. Κάθε λέξη έφερε μαζί της εμπειρία, κάθε τοποθέτηση κουβαλούσε μια μικρή προσωπική αλήθεια.
Σύμφωνα με όσα αναφέρονται σε σχετικό δελτίο τύπου:
Ο τόνος δόθηκε από την αρχή με σαφήνεια. Ο Μίλτος Τόσκας τόνισε πως την ιστορία γράφουν όσοι παίρνουν την ευθύνη και διεκδικούν. Η Θεσσαλονίκη, μία πόλη που φιλοξενεί όνειρα, ζητά από τους νέους να επιμείνουν και αυτοί χθες βρέθηκαν στην αφετηρία για έναν νέο δρόμο. Η φράση για τη ζωή με αξιοπρέπεια αντί της επιβίωσης βρήκε άμεση ανταπόκριση, όπως και η επιλογή παραμονής στην πατρίδα με όνειρα και ελπίδα. Το ακροατήριο συμμετείχε και χειροκρότησε δυνατά.
Οι 9+1 ιστορίες που ξεδιπλώθηκαν στη σκηνή λειτούργησαν σαν καθρέφτης. Η καθημερινότητα των φοιτητών αποτυπώθηκε με ένταση, με την Εύη Κατέλα να παίρνει τη σκυτάλη. Σπουδές και εργασία σε μια διαρκή ισορροπία, ενοίκια που πιέζουν, μισθοί που δεν αρκούν. Η εικόνα μιας γενιάς που καθυστερεί να ανεξαρτητοποιηθεί προκάλεσε προβληματισμό.
Η προσωπική διαδρομή της Βιργινίας Βαρβετιά έδωσε μια άλλη διάσταση στη συζήτηση. Μια πορεία με δυσκολίες, με εμπόδια, με επιμονή. Από το νυχτερινό σχολείο μέχρι την προετοιμασία για νέες πανελλήνιες εξετάσεις. Ένα μήνυμα καθαρό: ένας δρόμος γεμάτος εμπόδια, αλλά αλύγιστη προχωρά με το κεφάλι ψηλά. Τα όνειρα δεν υπακούν σε προθεσμίες.
Η δημόσια υγεία και η εκπαίδευση παρουσιάστηκαν μέσα από τη ματιά της καθημερινής τριβής. Η Θεοδώρα Μπλέτα μίλησε για τις ελλείψεις σε προσωπικό, την πίεση στους νοσηλευτές, τα κενά σε σχολικές δομές. Η έννοια της πρόληψης αναδείχθηκε ως βασικός άξονας, ως αναγκαία επένδυση. Η φροντίδα των μαθητών απαιτεί δομές που αντέχουν και κυρίως συνέπεια.
Στον χώρο του πολιτισμού η ανασφάλεια κυριάρχησε ως βασικό στοιχείο. Η Στέλλα Αποστολάκη έκανε λόγο για την εποχιακή εργασία, τις απλήρωτες ώρες, τις σπουδές που συχνά απαξιώνονται. Παρ’ όλα αυτά, η ανάγκη για έκφραση παραμένει ζωντανή. Οι τέχνες λειτουργούν ως καταφύγιο, ως τρόπος να ειπωθούν όσα δεν χωρούν στις καθημερινές δοκιμασίες αντοχής.
Η συζήτηση για την ανάσχεση του brain drain απέκτησε ουσία μέσα από βιώματα. Η Άντζελα Καλλούλη κατέθεσε την εμπειρία της από την παραμονή της στη Γερμανία για έξι χρόνια. Επιστροφή με προσδοκίες, συγκρίσεις που γεννούν ερωτήματα. Η αναζήτηση ευκαιριών εντός συνόρων παραμένει ζητούμενο.
Η τεχνητή νοημοσύνη μπήκε στον διάλογο με όρους ευθύνης. Το περιβαλλοντικό της αποτύπωμα τέθηκε καθαρά από τον Γιάννη Χριστοδουλίδη. Κατανάλωση ενέργειας, χρήση πόρων, ανάγκη για διαφάνεια. Η τεχνολογία οφείλει να υπηρετεί την κοινωνία και να λειτουργεί με όρους βιωσιμότητας.
Η εκπαιδευτική πραγματικότητα αποτυπώθηκε μέσα από τη ζωή των αναπληρωτών, με τον λόγο να παίρνει η Σταυρούλα Παπαευθυμίου. Μετακινήσεις, αβεβαιότητα, προσωρινές λύσεις. Μια βαλίτσα ως μόνιμος σύντροφος. Το αίτημα για σταθερότητα και ασφάλεια ακούστηκε δυνατά.
Ο αθλητισμός και η αναπηρία προσέθεσαν μια ακόμη κρίσιμη πτυχή του κοινωνικού ιστού. Ο Σπύρος Αγγέλου αναφέρθηκε στη χαμηλή συμμετοχή των νέων σε δραστηριότητες και στην ανάγκη ενίσχυσης της άσκησης ως καθημερινής πρακτικής, υπογραμμίζοντας παράλληλα τη δύναμη των ανθρώπων με αναπηρία.
Η παρέμβαση του Άρη Στυλιανού από το Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας συνέδεσε τις εμπειρίες με προτάσεις πολιτικής, ανοίγοντας συζήτηση για ένα νέο πλαίσιο δράσης με επίκεντρο τις ανάγκες της κοινωνίας.
Οι εννέα προτάσεις που παρουσιάστηκαν κινούνται σε συγκεκριμένους άξονες: ενίσχυση της εργασίας με όρους δικαιοσύνης, αξιοπρεπείς συνθήκες για τους εργαζόμενους, στήριξη της περιφέρειας, πρόσβαση των νέων στον πολιτισμό και εκπαίδευση συνδεδεμένη με την πραγματικότητα.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος, με σύγχρονα προγράμματα σπουδών, απομάκρυνση από ένα εξετασιοκεντρικό μοντέλο και ουσιαστική στήριξη της φοιτητικής ζωής.
Η πρόταση για ειδικό ταμείο νεολαίας επανέφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της στέγης, ως ένα από τα πιο πιεστικά προβλήματα. Η ανάγκη για άμεσες και αποτελεσματικές λύσεις παραμένει επιτακτική.
Το “UnmuteNow” άφησε ένα ισχυρό αποτύπωμα. Οι φωνές ακούστηκαν, οι νέοι ταυτίστηκαν και ένιωσαν πως βρήκαν έναν χώρο να ανήκουν. Το ζητούμενο πλέον είναι η μετατροπή αυτής της δυναμικής σε πράξη.
