Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και συμβολισμού τιμήθηκε στη Χάλκη η μνήμη του Ιερού Φωτίου, με το βλέμμα του Οικουμενικό Πατριαρχείο στραμμένο τόσο στο ιστορικό παρελθόν όσο και στο μέλλον της Ορθοδοξίας. Κεντρικό πρόσωπο του εορτασμού υπήρξε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος επανέλαβε με έμφαση την ελπίδα για την επαναλειτουργία της Θεολογική Σχολή της Χάλκης, στέλνοντας ταυτόχρονα μήνυμα σταθερότητας σε έναν κόσμο που δοκιμάζεται από ανασφάλεια και συγκρούσεις.
Η πανηγυρική Θεία Λειτουργία τελέστηκε την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026 στο νησί της Χάλκη των Πριγκηπονήσων, στον χώρο που συνδέεται άρρηκτα με την πνευματική παρακαταθήκη του Ιερός Φώτιος, ιδρυτή της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος. Εκεί, στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Πατριάρχης Γερμανός μερίμνησε για τη στέγαση της Θεολογικής Σχολής, καθιστώντας τη Χάλκη σημείο αναφοράς της ορθόδοξης θεολογικής παιδείας.
Στον εορτασμό παρέστησαν αρχιερείς, κληρικοί και μοναχοί, Άρχοντες του Πατριαρχείου, καθώς και ο αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, κ. Γεώργιος Γεωργαντάς, ενώ το «παρών» έδωσαν πιστοί τόσο από την Τουρκία όσο και από το εξωτερικό, προσδίδοντας διεθνή χαρακτήρα στη λατρευτική σύναξη.
Κατά την ομιλία του, ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε με προσωπικούς και βιωματικούς τόνους στη σχέση του με τη Σχολή της Χάλκης, εκφράζοντας για ακόμη μία φορά τη βεβαιότητα ότι πλησιάζει η στιγμή της επαναλειτουργίας της. Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά:
«Η ημετέρα Μετριότης, ως και αι ψυχαί πάντων των ομογαλάκτων Χαλκιτών, πληρούνται σήμερον βαθείας συγκινήσεως εκ της ενθυμήσεως των ετών της μαθητείας ημών ενταύθα. Πληρούνται, όμως, και ελπίδος, ότι εγγίζει η ώρα που θα ανοίξουν και πάλιν αι πύλαι της Σχολής και ο κώδων θα καλέση τους νέους ιεροσπουδαστάς εις την μελέτην της Θεολογίας. Η αισιοδοξία μας δε αυτή συνδυάζεται με την αναμενομένην ολοκλήρωσιν, εντός του τρέχοντος έτους, των εργασιών αποκαταστάσεως και αναβαθμίσεως των κτηριακών υποδομών της Σχολής, ευγενεί χορηγία του συγχρόνου Παύλου Σκυλίτση Στεφάνοβικ, του Εντιμολογιωτάτου “Άρχοντος Εξάρχου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας” κυρίου Αθανασίου Μαρτίνου, του Οικουμενικού Μεγάλου Ευεργέτου, και της εριτίμου συζύγου του».
Ιδιαίτερη βαρύτητα απέδωσε, επίσης, στη μαρτυρία της Εκκλησίας σε μια περίοδο παγκόσμιας αβεβαιότητας, παραλληλίζοντας τη σημερινή συγκυρία με τις δύσκολες εποχές που κλήθηκε να αντιμετωπίσει ο Άγιος Φώτιος. Με λόγο θεολογικά φορτισμένο αλλά σαφώς πολιτικό ως προς τα μηνύματά του, ο Πατριάρχης υπογράμμισε ότι η Μεγάλη Εκκλησία παραμένει αταλάντευτη στην αποστολή της:
«Και σήμερον, που η κλαγγή των όπλων ηχεί εις πολλά σημεία του πλανήτου και, μικρόν κατά μικρόν, ο σύγχρονος κόσμος βυθίζεται εις την σκιάν του φόβου και της αβεβαιότητος, η Μεγάλη Εκκλησία, λελουσμένη εις το φως της σεσαρκωμένης αγάπης, ίσταται αγέρωχος, ως και κατά την εποχήν του Αγίου Φωτίου…».
Ο εορτασμός στη Χάλκη ανέδειξε, έτσι, όχι μόνο τη διαχρονική σημασία του Ιερού Φωτίου για την Ορθοδοξία, αλλά και τη σταθερή επιμονή του Οικουμενικού Πατριαρχείου να διατηρεί ζωντανή τη θεολογική, πνευματική και ιστορική του συνέχεια, ακόμη και σε καιρούς έντονων παγκόσμιων προκλήσεων.
