Η σημερινή απόφαση της ΕΣΑΚΕ να αναβάλει τον αγώνα μπάσκετ ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και τον Άρη στο Παλατάκι δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική πράξη. Είναι μια ακόμη βαριά υπενθύμιση ότι η Θεσσαλονίκη εξακολουθεί να μετρά πληγές από τον ατέλειωτο κύκλο της οπαδικής βίας, έναν κύκλο που εδώ και χρόνια δηλητηριάζει την πόλη, σκορπά φόβο και, το χειρότερο, κοστίζει ανθρώπινες ζωές.
Η δολοφονία του 20χρονου στην Καλαμαριά βύθισε στο πένθος μια οικογένεια, φίλους και ολόκληρη την κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Και μαζί έφερε ξανά στην επιφάνεια ένα οδυνηρό ερώτημα: πόσες ακόμη τραγωδίες πρέπει να ζήσει αυτή η πόλη για να γίνει απολύτως ξεκάθαρο ότι η βία δεν έχει χρώμα, δεν έχει έμβλημα και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με όρους επιλεκτικής ευαισθησίας;
Είναι θλιβερό ότι, ενώ σε άλλες περιπτώσεις δεν αργούν οι δημόσιες παρεμβάσεις, οι ανακοινώσεις, τα συνθήματα και οι διαδικτυακές καταδίκες, τώρα καταγράφεται μια εκκωφαντική απουσία τοποθετήσεων από ομάδες, συλλογικότητες και φορείς που σε άλλες στιγμές σπεύδουν να υψώσουν τη φωνή τους απέναντι στη βία. Η σιωπή αυτή δεν περνά απαρατήρητη και δεν τιμά κανέναν.
Η Θεσσαλονίκη δεν αντέχει άλλο αίμα στους δρόμους της. Δεν αντέχει άλλες χαροκαμένες μανάδες, άλλες οικογένειες διαλυμένες, άλλες ζωές κομμένες βίαια στο νήμα. Η οπαδική βία πρέπει να καταδικαστεί έμπρακτα, καθολικά και χωρίς υποσημειώσεις. Γιατί κάθε καθυστέρηση, κάθε μισόλογο και κάθε επιλεκτική στάση αφήνουν τον φαύλο κύκλο να συνεχίζεται.
Π.Π.
